قلبِ توئه دستِ منه برای من نمیزنه

خیلی نگام نمیکنه ، حتی وقتی مشغولِ رانندگی و هیچ ماشینی جلوش نیست ، حتی وقتی با سرعت کمی میرونه و اگر دستاش روی فرمون نباشه هم هیچ اتفاقی نمی افته ، خیلی نگام نمیکنه حتی وقتی کنارم نشسته و تصویر مقابلش ی شهر به وسعت دریاست که حتی اگه تا ابد اونجا بشینه این شهر همینی هست که هست ، بزرگ ، بی نهایت ،

آدمای عجیبی هستند اونایی که با این حجم از تعدد شبکه های اجتماعی هنوز که هنوز وبلاگ نویسی میکنند و پناه آوردن به نوشتن توی همچین فضایی . شاید هم آدمای جالبی باشند به حتم که آدمای گوشه گیری هستند وگرنه به جای وبلاگ نویسی رو می آوردن به توییتر با اون فضای شاد و سر حال و پر جنب و جوشش . امروز که اینو م

قطعا امروز یکی از بی حوصله ترین روزای زندگیمه ، از اونجایی که پریودم و ی دردِ خفیفی زیر دلم پیج میخوره این بی حوصلگی کمی طبیعی و از اونجایی که دو روزه سرکار میرم و روزام از حالت عادی و معمول خودش خارج شده این بی حوصلگی کاملا طبیعیه . حالا بی حوصلگی ی طرف ، بغضِ توی گلوم ی طرف .معلوم نیست چشام چشونه

پشتِ میز یه کافه توی ولیعصر نشسته کنارم و دستشو گذاشته زیر چونه اش ، نگام میکنه و چشاش انقدر قشنگه نگاهش نمیکنم . نصفِ موهام ، نصفِ صورتمو پوشونده و یکی از چشمامو پنهون کرده ، همون طوری که دستش زیر چونشه میگه موهات چقدر لخته . نگاش میکنم و لبخند میزنم . بیشتر زل میزنه و بیشتر چشماش قشنگه ، صورتشو می...

گویی تنِ لخت خیابان ، لباسی از بهار به تن کرده و باران بهاری سبز و سبز ترش میکند . گویی بهار در به درِ شهر های ما شده و طراوت از زمین و آسمان میچکد . گویی نفسِ سبز درختان پاکی بخشِ زمین است و دلخوش به آغازِ بهارِ نو . گویی بهار است و بهار است و بهار گویی نیستی و نیستی و نیستی گویی بهار نیامده و نیا

زیبایی حکم پول را دارد ، از دست دادنش مثلِ سقوط است ، سقوط از ارتفاع کشنده و ترسناک ...

باران که از آسمان چکه میکند ، بادِ سرخوشِ بهاری که شروع به رقصیدن میکند ، دلم میرود ، میرود لا به لای ابرها و میشود کاش باد مرا با خودش ببرد ...

یک آن از آن ما باش خوش تر ز عید و عیدی

راستیش تو این دنیا هیشکی حواسش به هیشکی نی و حسِ تنهایی میونِ آدما موج میزنه . موج میزنه و دم به دم تنها ترشون میکنه . راستیش تو این دنیا آدما یاد میگیرن تنهایی خوش باشن ، تنهایی بخندن ، تنهایی سفر کنن ، تنهایی سلفی بگیرن و تنهایی ..امان از تنهایی . راستشو بخواید این تنهایی ها گاهی انقدر بزرگ میشه ک

میگویم برای چه میروی ؟ میگوید اینجا سقف دارد باید بروم جایی که سقف نداشته باشد میگویم زیر سقف باشیم نفست میگیرد؟ میگوید زیر سقفِ ایران جانم میگیرد

لیکن ی جور باشید که نزدیکتان از دورتان دوست داشتنی تر و خواستنی تر باشد

+همیشه بهم میگفت من هویتِ خونه شم ، تا وقتی من هستم هیچ وقت خونه رو گم نمیکنه

.

اشتیاق وصال از بیمِ جدایی بهتر است .

ما عادت کردیم به بودن ! ، ما که میگم یه عده بلاگرِ کچل و زشت و سیبیلو رو تصور کن . ما غمگینیم ! ما همیشه غمگینیم . از همون وقتی که به دنیا اومدیم غمگین بودیم . غمگین بودیم که مینوشتیم . که دلخوش به کامنت و چهارتا آدم مجازیِ داغون تر از خودمون بودیم . ماها تنهاییم . نه اون تنهایی فیزیکیِ ، نه اینکه د...

-نگاهت را دزدیدم !

شبای پاییز که طولانی تره ، نبودِ یار همچین تو چشم تره ، پررنگ تره ، دلگیر تره . اصن پاییزی که شبآش تو بغلِ یار زمستون نشه ، پاییز نی که تیکه ای از جهنمِ ، بی عطر ، بی حضور ، بی لبخند ... حالا خودت نیستی ، خیالت که هست. خدا رو صد هزار مرتبه شکر هنوز قدرت تصورم در حدِ فیلم سه بعدی تصویر سازی میکنه. خو...