Don’t say good bye to me

آدمای عجیبی هستند اونایی که با این حجم از تعدد شبکه های اجتماعی هنوز که هنوز وبلاگ نویسی میکنند و پناه آوردن به نوشتن توی همچین فضایی .

شاید هم آدمای جالبی باشند به حتم که آدمای گوشه گیری هستند وگرنه به جای وبلاگ نویسی رو می آوردن به توییتر با اون فضای شاد و سر حال و پر جنب و جوشش .

امروز که اینو مینویسم دارم به گوشه گیری خودم فکر میکنم .به اینکه چطور با این حجم از تعدد شبکه های اجتماعی و حتی عضویت توی توییتر و داشتن تعداد کثیری مخاطب همچنان وبلاگی به نامم در فعالیته .این روزا که سپری میشه هر ثانیه اش کم حرف تر و شاید گوشه گیر تر میشم و شاید تنها تر .

به نظرم حرف زدن سخت ترین کار دنیاست و حرف نزدن قشنگ ترین کار دنیا . آنقدر کم حرف میزنم که گاهی صدای خودمو فراموش میکنم .راستی تن صدام چ رنگی بود؟

داشتم فکر میکردم که چی میشه آدمی به پر حرفی من ( در دوران دبیرستان) میرسه به گوشه گیری الانم . به کم حرفی و سکوت مداوم و پی در پی ام .چی میشه که آدم از حرف زدن فاصله میگیره ؟ که هی هیچی نمیگه حتی هیچی نمینویسه . سکوت پشت سکوت . کلماتش رو توی نطفه خفه میکنه و توی دلش پر میشه از واژه هایی که به گلو نرسیده فوت شدن .

راستش دچار ی افسردگی خفیف شدم ... افسردگی قطعا خاکستری و من الان ی کاکتوس خاکستریم ...

دلم برای تمام حرفای نزدم آتیش میگیره و میسوزه و خاکستر میشه .